Rozdział trzeci

-Mamo, mamoo!-wrzeszczała Ula na cały dom. Nie byłoby w tym nic denerwującego, bo Monika zdąrzyła przyzwyczaić się już do całodobowych pisków i wrzasków siostry. Ale gdy ona śpi??
-Zamknij się wkońcu! Ile można wrzeszczeć?? Poza tym mamy przecież nie ma w domu. To możesz ją wołać i wołać. Powodzonka- i trzasnęła drzwiami.
Położyła się znowu, ale była zbyt naiwna. Niedość, że Ula wcale nie przestała krzyczeć, to jeszcze włączyła muzykę na cały regulator.  -No przecież ja ją chyba zaraz zamorduję-wycedziła przez zęby.
Z hukiem wpadła do pokoju siostry.
-Do jasnej cholery! Wyłącz wkońcu to cholerstwo!!-wrzasnęła,  przekrzykując muzykę.
Ula tylko miło się uśmiechnęła i zatrzymała odtwarzanie.
-Coś się stało?-spytała słodko.
-Jak tobie się coś zaraz stanie, too...-wysyczała i rzuciła się na siostrę.
Oczywiście, to były tylko żarty. Monika kochała Ulę mimo, że ta na każdym kroku doprowadzała ją do białej gorączki.
-Już jestem!!-usłyszały głos mamy z dołu.
Jak to mają w zwyczaju, od razu zbiegły po schodach, nawzajem zastępując sobie drogę. Jak zwykle, wygrała Monika.
- Co mi kupiłaś?-spytała bez owijania w bawełnę Ula.
-Nic.
Ula zrobiła taką minę, że zarówno Monika, jak i jej mama aż zwijały się ze śmiechu.
-No dobrze-poddała się mama. Monika ciągle nie rozumiała, czemu ona nie chce trochę zażartować sobie z Uli. Z drugiej strony jednak wcale jej się nie dziwiła. Jak każda matka, tak ona kocha swoją córeczkę (albo dwie) i nie chce, żeby dziecko płakało.
-Mamo mamo! A Ula dzisiaj nie dała mi spać-Monika próbowała naśladować głos siostry. Najlepiej wychodzi jej to, gdy ma chore gardło. A że dzisiaj nie miała, więc wyszło jej to średnio.
-Cicho bądź!-pisknęła obrażona Ula.-Raz dwa trzy foch-to jedno z ulubionych powierzone Uli. Monice tak się ono spodobało, że teraz często go używa, najczęściej w towarzystwie Uli, ale wśród znajomych również.
Potem dorwały się do siatki z zakupami. I kolejnym ich zwyczajem było łapać wszystko co dało się zjeść i gazety, a resztę zostawić. Tyle że nie w siatce, tylko w kuchni.. Na podłodze.

Przepraszam, znowu krótko, wiem, ale niestety ostatnio coś mi komputer i blogger nawalają. Proszę o wyrozumiałość :)
                                             Pozdrawiam :)

Rozdział drugi

 Wróciła do domu padnięta. Nie pamiętała, kiedy była aż tak zmęczona. Nic jej się nie chciało. No, może jedynie, żeby położyć się do cieplutkiego łóżka, okręcić się kocem i zasnąć, śniąc o czymś miłym.
 Jednak, jak zwykle zresztą, jej "chcenia" skończył się tylko na pięknych marzeniach.
-Monikaa!!-usłyszała wrzask swojej siedmioletniej siostry, Uli, która zaraz wpadła do jej pokoju. Wdrapała się na nią (i to dosłownie) i zaczęła jej dokuczać.
-Czego chcesz?-burknęła Monika, niezadowolona, że ktoś jej przerwał plany, i usiadła na fotelu.
-Bo taki jeden chłopak..
-Nie zaczyna się zdania od "bo"-przerwała siostrze.
-To taki jeden chłopak dzisiaj powiedział do takiego innego chłopaka, żeby oddał mu ołówek, ale ten mu nie chciał oddać, bo go niby nie wziął!-ogłosiła nowinę.
-Super-mruknęła.- Coś jeszcze? Bo jestem strasznie zmęczona i chce mi się spać.
-A to śpij. Mama kazała ci powiedzieć, że dzwonił jakiś Kam i prosił, żebyś się z nim.. Ee.. No.. Ten.. Jakoś tam skontaktowała. Numer jest na stoliku obok telefonu.
 Uli chodziło o pilne skontaktowanie.
 Monika nie miała pojęcia, kto to mógł być. Nie znała żadnego Kamila. Jej ciekawość wzrosła, więc postanowiła od razu iść, i oddzwonić.
-Halo?-po kilku sygnałach w słuchawce odezwał się męski głos.
-Witam. Tutaj Monika Polana. Dzwonił pan do mnie, niestety, mnie nie było wtedy w domu. Moja mama przekazała mi, że prosił pan o pilny kontakt.
-A witam! Tak,prosiłem o pilny kontakt, gdyż mam do pani bardzo pilną sprawę. Mianowicie chodzi o to, że podobno ma pani jakieś magiczne moce.
 Monikę zamurowało. Jakie moce? Jakie magiczne? WTF?
-Niestety, ale nie mam pojęcia, o czym pan mówi. Chyba pan pomylił numery.
-Nie ma  mowy o pomyłce. Najwyraźniej nie wie pani o swoich mocach.
-O czym niby? Dobra, panie, niech pan wytrzeźwieje, bo ja nawet tutaj wyczuwam alkohol. Pozdrawiam- i rzuciła słuchawką.
 A za rogiem stała Ula.


Moi drodzy! Przepraszam, że kolejny raz tak krótko, ale niestety, ostatnio blogger coś mi nawala. Prowadzę jeszcze dwa inne ( a właściwie to jeden inny) blog. Także proszę o wyrozumiałość :)

Rozdział pierwszy

  Monika była bardzo pogodną dziewczyną. Zawsze uśmiechnięta, kulturalna. Nawet za czasów, gdy była pośmiewiskiem szkoły, umiała zachować spokój i opanowanie i przysłowiowy "banan" nie schodził z Jej ust.
  Jednak wszystko się zmieniło, kiedy do jej klasy przyszła nowa dziewczyna, Pola. Pola od razu wzbudzała strach u nauczycieli. Ubierała się na czarno, mocny makijaż, oczy mocno podkreślone oczywiście czarną kredką, o poszarpanym, podziurawionym stroju, rzecz jasna czarnym, już nie wspominając. Podobnie jak Monika, była wyrzutkiem wśród ich znajomych. Monika na początku bała się do niej zagadać, jednak pewnego dnia się przełamała.
-Hej- powitała koleżankę.-Widzę, że jeszcze sie z nikim nie zaznajomiłaś.
-Możesz się cieszyć, masz dobry wzrok-odburknęła niemile.
 Dla Moniki nie była to nowość. Ciągle była pomiatana. Jednak była też uparta, dlatego też nie zrezygnowała zaraz na starcie, na co nadzieję miała zapewne Pola.
-Nie jestem taka jak oni-wskazała na kolegów palących papierosy w kącie, żeby ich nie zauważył nauczyciel.- Szanuję, że masz inne poglądy.
 Pola uśmiechnęła się lekko.
-Od samego początku wiedziałam, że jesteś inna niż ta banda nieudaczników. Ale zrozum, że nie mogłam ci od razu zaufać, bo to nie jest w moim stylu.
-Jasne-odparła Monika.-Sama na twoim miejscu bym się zachowała podobnie.
 Pola po raz kolejny się uśmiechnęła. Monika zauważyła, że ma ładny uśmiech.
 W tej chwili zadzwonił dzwonek.
-Może wyskoczymy po szkole na pizzę, albo na lody?-zaproponowała Monika.
-Nie, dzisiaj nie mogę-odparła Pola.
-A jutro?-drążyła dalej temat.
-Zobaczę. Muszę spadać. Narka-i odeszła.
 Monika jeszcze chwilę postała na korytarzu. Potem pędem rzuciła się do klasy, w której miała matematykę.
 Wpadła cała zziajana i czerwona. Ledwo mogla złapać oddech.
-Przepraszam za spóźnienie, była, w ubikacji-wydyszała.
-Dobrze, siadaj-odrzekła jej matematyczka spokojnym głosem, jednak było widać, że się trochę zdenerwowała.- Następnym razem zrób to wcześniej, żebyśmy nie musieli na ciebie czekać. Twoim koledzy, w przeciwieństwie do ciebie, chcą się czegoś nauczyć-burknęła.
 Taa, jasne..pomyślała Monika. Oni i nauka. To się wzajemnie wyklucza. Nie chciała jednak się kłócić z nauczycielką, dlatego też siedziała cicho. Była to jej ostatnia lekcja, a ona nie miała ochoty na zostanie dłużej w szkole.




Na razie tyle:) Już mam dalszy ciąg, jednak nie mam teraz czasu na jego napisanie. Kolejny rozdział już wkrótce :)


 

Witam!

Na tym blogu będę umieszczać moje opowiadanie, które będzie się ciągło, i ciągło, ale bez przesady. Mam nadzieję, że Wam się spodoba :) To mój pierwszy blog na którym będzie opowiadanie, także mam nadzieję, iż Wam się spodoba :)
                                                                                                                                                      Paulina:)